Με φόντο την ολοένα αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή, το ουκρανικό δεν μπορεί να παραμένει άλυτο.
Η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα η σύγκρουση γύρω από το Ιράν, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη γεωπολιτική κρίση. Υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο πολλαπλών και ταυτόχρονων συγκρούσεων, όπου κάθε νέο μέτωπο επιβαρύνει την ήδη εύθραυστη διεθνή ισορροπία. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ουκρανικό ζήτημα, παρότι φαίνεται να έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο της διεθνούς επικαιρότητας, παραμένει μια από τις πιο επικίνδυνες και δυνητικά ανεξέλεγκτες εστίες έντασης.
Η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή αποδεικνύει ότι η διεθνής κοινότητα δεν διαθέτει την πολυτέλεια να αφήνει ανοιχτά πολεμικά μέτωπα επ’ αόριστον. Κάθε παρατεταμένη σύγκρουση δημιουργεί αλυσιδωτές επιπτώσεις: αποσταθεροποιεί αγορές, αυξάνει τον κίνδυνο ευρύτερης στρατιωτικής εμπλοκής και διαβρώνει σταδιακά τους μηχανισμούς διεθνούς συνεργασίας.
Υπό αυτό το πρίσμα, το ουκρανικό δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως μια αντιπαράθεση χωρίς ορίζοντα. Αντίθετα, καθίσταται ολοένα πιο επιτακτική η ανάγκη για μια πολιτική διευθέτηση που θα οδηγήσει σε κατάπαυση του πυρός και σε ένα πλαίσιο διαπραγμάτευσης.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ότι οι προσπάθειες για μια τέτοια λύση παραμένουν εγκλωβισμένες σε ένα αδιέξοδο. Παρά τις διπλωματικές κινήσεις που έγιναν, το Κίεβο επιμένει σε μια στρατηγική που θέτει ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση την πλήρη στρατιωτική επικράτηση και την ανάκτηση όλων των εδαφών. Πρόκειται για μια θέση που αγνοεί την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στο πεδίο των συγκρούσεων.
Η εμμονή σε απόλυτες και εξωπραγματικές προϋποθέσεις ουσιαστικά παρατείνει την αντιπαράθεση και απομακρύνει την προοπτική οποιασδήποτε συμφωνίας. Σε μια ένοπλη σύγκρουση που διαρκεί ήδη τέσσερα χρόνια, με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες και οικονομική καταστροφή, η άρνηση ακόμη και της συζήτησης για έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό μετατρέπεται σε παράγοντα παράτασης της κρίσης.
Την ίδια στιγμή, η διεθνής συγκυρία αλλάζει. Ο πόλεμος γύρω από το Ιράν, η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή και οι νέες γεωπολιτικές εντάσεις μεταβάλλουν τις προτεραιότητες των δυτικών δυνάμεων. Σε ένα περιβάλλον όπου οι κρίσεις πολλαπλασιάζονται, η διατήρηση ενός ατέρμονου πολέμου στην Ευρώπη δεν εξυπηρετεί κανέναν. Αντίθετα, καθιστά την ήπειρο πιο ευάλωτη, απορροφά τεράστιους πόρους και εντείνει τον κίνδυνο μιας ευρύτερης σύγκρουσης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Η ιστορία των διεθνών συγκρούσεων δείχνει ότι οι περισσότεροι πόλεμοι δεν τελειώνουν με απόλυτες νίκες, αλλά με δύσκολους συμβιβασμούς. Η ουκρανική ηγεσία οφείλει να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα. Η επιμονή σε στόχους που δεν φαίνεται να μπορούν να επιτευχθούν δεν ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας· αντιθέτως, παρατείνει την καταστροφή.
Σε έναν κόσμο που φλέγεται σε πολλαπλά μέτωπα, η ειρήνη – ακόμη κι αν είναι ατελής – είναι πάντα προτιμότερη από μια ένοπλη αντιπαράθεση χωρίς τέλος.
Ω.
