Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ολοένα και πιο έντονη απαξίωση των φιλολογικών και γενικότερα των ανθρωπιστικών σπουδών. Όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιου λόγου, αλλά και μέσα από πολιτικές επιλογές, προτεραιότητες και «σιωπηρές» αναδιαρθρώσεις του εκπαιδευτικού συστήματος. Είναι σαν να οδεύουμε ξανά προς τα πίσω, σε μια εποχή όπου η γνώση μετριόταν αποκλειστικά με όρους χρηστικότητας και άμεσης απόδοσης.
Η λογική είναι απλή — και επικίνδυνα απλοϊκή: ό,τι δεν οδηγεί άμεσα
