Η στάση του Γιώργου Σαββίδη στη διαχείριση του πορίσματος για το κυπριακό ποδόσφαιρο, δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι θεσμικά επικίνδυνη. Διότι, όταν η κορυφή της Νομικής Υπηρεσίας επιλέγει τη σιωπή, την καθυστέρηση και τις αόριστες τοποθετήσεις, τότε το μήνυμα προς την κοινωνία είναι ξεκάθαρο: μην περιμένετε πολλά από τη Δικαιοσύνη όταν τα πράγματα σοβαρεύουν.
Το πόρισμα της ποινικής ανακρίτριας Αλεξάνδρας Λυκούργου δεν αφορά μια δευτερεύουσα υπόθεση. Αγγίζει τον πυρήνα ενός συστήματος που εδώ και χρόνια βρωμάει: το κυπριακό ποδόσφαιρο, με τις διαχρονικές καταγγελίες για χειραγώγηση αγώνων, διαπλοκή, συγκάλυψη και «πλάτες». Κι όμως, αντί για άμεσες ενέργειες, η κοινωνία εισέπραξε γενικόλογες δηλώσεις του τύπου «οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν σύντομα». Πόσο σύντομα; Με ποια κριτήρια; Και κυρίως: ποιος ελέγχει τον ελεγκτή;
Ο Γενικός Εισαγγελέας δεν είναι σχολιαστής των εξελίξεων ούτε θεματοφύλακας της αδράνειας. Έχει συνταγματική εξουσία και ευθύνη. Όταν όμως αυτή η εξουσία ασκείται με τέτοια φοβικότητα, δημιουργείται η εντύπωση –όχι αβάσιμα– ότι κάποιοι προστατεύονται και κάποιοι άλλοι απλώς περιμένουν να ξεχαστεί το θέμα. Η επίκληση της «μη στοχοποίησης» και της «θεσμικής σοβαρότητας» καταλήγει να λειτουργεί ως άλλοθι ακινησίας.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι ο ίδιος ο Γενικός Εισαγγελέας εμφανίζεται να ενοχλείται από τη δημόσια συζήτηση. Λες και το πρόβλημα είναι η κοινωνική πίεση και όχι το περιεχόμενο του πορίσματος. Λες και η κοινή γνώμη δεν δικαιούται να γνωρίζει πού βρίσκεται μια υπόθεση που αφορά τη διαφθορά, την αξιοπιστία των θεσμών και το δημόσιο συμφέρον. Αυτή η αντίληψη δεν συνάδει με σύγχρονο κράτος δικαίου· θυμίζει περισσότερο κλειστό σύστημα εξουσίας που λογοδοτεί μόνο στον εαυτό του.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Νομική Υπηρεσία κατηγορείται –δικαίως– για επιλεκτική ευαισθησία. Άλλοτε η έρευνα «δεν στοιχειοθετείται», άλλοτε «δεν προκύπτει δημόσιο συμφέρον», άλλοτε «δεν είναι ώριμος ο χρόνος». Πάντα όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: κανείς δεν αγγίζεται, τίποτα δεν αλλάζει. Και κάθε φορά η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη διαλύεται λίγο περισσότερο.
Αν ο Γενικός Εισαγγελέας θεωρεί ότι η αποστολή του εξαντλείται σε προσεκτικές διατυπώσεις και θεσμικές ισορροπίες, τότε έχει παρεξηγήσει τον ρόλο του. Η κοινωνία δεν ζητά δηλώσεις. Ζητά πράξεις. Δεν ζητά υπομονή. Ζητά λογοδοσία. Και όσο αυτή δεν έρχεται, τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι η Δικαιοσύνη στην Κύπρο δεν τυφλώνεται – απλώς κοιτά αλλού.
Γ.Π.
