Πριν από ένα μήνα είχα πάει σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα γνωστής εταιρείας.
Η ώρα ήταν ήδη περασμένη, και απ’ τα μεγάφωνα οι υπάλληλοι ειδοποιούσαν ότι ήταν 7:00 μ.μ. παρακαλώντας τους πελάτες να προσέλθουν στα ταμεία για να μπορέσουν και αυτοί να κλείσουν το κατάστημα. Σημαντική λεπτομέρεια ήταν ότι η ημέρα εκείνη ήταν Κυριακή. Ναι Κυριακή, και ντρέπομαι που το λέω.
Καθώς έφευγα είδα μια κυρία να προσπαθεί να μπει στο κατάστημα, ενώ τις εξηγούσαν πως θα έκλεινε. Αυτή απορημένη ρώτησε, «μα κλείνετε απ’ τις 7:00;». Προσωπικά ντράπηκα, όχι για την κυρία αλλά για εμένα. Θύμωσα και έφυγα.
Ήταν Κυριακή και είχαμε πάει για ψώνια λες και δεν μπορούσαμε να πάμε άλλη μέρα. Ήταν Κυριακή και εγώ δεν δούλευα, ενώ άλλοι προσπαθούσαν να με εξυπηρετήσουν. Ήταν Κυριακή και κάποιοι ρωτούσαν γιατί να κλείσει το κατάστημα απ’ τις 7:00 μμ. και όχι 8:00 μμ. Ήταν Κυριακή και ενώ άλλοι είχαν απαιτήσει να μην δουλεύουν για να μπορούν να πάνε για ψώνια μέχρι τις 8:00 μμ., για τους εργαζόμενους που έλειπαν από το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής δεν νοιάστηκαν. Ήταν Κυριακή και άλλοι δούλευαν για ένα μεροκάματο επειδή δεν τους έμεινε άλλη λύση. Άλλωστε καλύτερα να έλειπαν από το μεσημεριανό φαγητό της Κυριακής και ας είχαν λεφτά να ζήσουν την οικογένεια τους μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο.
Τον επόμενο διάστημα, βίωσα και εγώ όπως και όλη η κοινωνία την έντονη προσπάθεια για πλύση εγκεφάλου για το μη κλείσιμο των καταστημάτων τις Κυριακές. Είδα τις διαφημίσεις στο αυτοκινητόδρομο, στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς βέβαια και τα λυσσαλέα ρεπορτάζ και ανακοινώσεις εναντίων του ψηφίσματος της βουλής για το κλείσιμο των καταστημάτων τις Κυριακές. Άκουσα «αγανακτισμένους» πολίτες να φωνάζουν μαζί με την εργοδοσία, για τους άνεργους που θα δημιουργήσουν με αυτό το μέτρο και τότε σκέφτηκα ότι ναι μεν η κοινωνία μας αντιλαμβάνεται αρκετά πράγματα, αλλά ακόμη δεν είμαστε έτοιμοι να ξεχωρίσουμε που ανήκουμε και δίπλα σε ποιού το συμφέρον πρέπει να τασσόμαστε.
Αναρωτιέμαι γιατί η κοινωνία μας δεν αντιδρά την ώρα που οι εργαζόμενοι με τους μισθούς των 350-500 ευρώ έχουν διπλασιαστεί ενώ οι αυτοί με μισθούς άνω των €800 έχουν μειωθεί κατά πολύ; Απορώ γιατί ο Υπ. Οικονομικών πρόσφατα διαλαλούσε ότι βγήκαμε στις αγορές ενώ εγώ βλέπω νέους άνεργους και χαμηλά αμειβόμενους να αυξάνονται δραματικά; Διερωτώμαι επίσης αν όλοι αυτοί που φωνάζουν για άνοιγμα των Κυριακών είναι πρόθυμοι να δουλεύουν και να προσφέρουν και αυτοί με τις υπηρεσίες τους την Κυριακή; Ο δημόσιος υπάλληλος, ο τραπεζικός υπάλληλος αλλά και όλοι οι άλλοι θα ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν την Κυριακή;
Ανησυχώ μήπως έχουμε αρχίσει και συνηθίζουμε την τραγική μας κατάσταση και αντί να βλέπουμε τους όμοιους μας στηρίζουμε αυτούς που πλουτίζουν εις βάρος των άλλων. Μάλλον βρισκόμαστε στο πλυντήριο πλύσης εγκεφάλου και δεν πατάμε το κουμπί για να σταματήσει αλλά ζητάμε περισσότερο σαπούνι για καλύτερη σαπουνάδα…
Γράφει: Χριστιάνα Μανώλη
