Ο πόνος της ακροαματικότητας μας. Της Χριστιάνας Μανώλη

Είχα δει το βίντεο λίγες μέρες μετά απ’ όσα είχαν γίνει με  την αδελφή του θύματος και αμέσως άρχισα να ψάχνω για τον κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας που διέπει ή έστω θα έπρεπε να διέπει τα κυπριακά ΜΜΕ.

Μετά από ψάξιμό είχα βρεί το εξής που έλεγε «Τα ΜΜΕ δέον όπως αποφεύγουν τη δημοσίευση/μετάδοση εικόνων που παρουσιάζουν άτομα υπό συνθήκες πένθους, θλίψης ή ψυχικού κλονισμού και όπως στις περιπτώσεις κατά τις οποίες  η δημοσίευση/μετάδοση τέτοιων εικόνων δικαιολογείται από τις περιστάσεις, χειρίζονται το θέμα με ιδιαίτερη προσοχή[1]»

Η τραγωδία με τον πατέρα που σκότωσε σύζυγο και κόρη με τον γιο να δίνει μάχη ζωής  στο νοσοκομείο συγκλονίζει εδώ και μέρες το παγκύπριο ενώ ο πόνος της ακροαματικότητας φαίνεται για άλλη μια φορά να πατά με σκληρό τρόπο τον ανθρώπινο πόνο. Το βίντεο που είχα δει στο διαδίκτυο με την αδελφή του δράστη με πάγωσε και με έκανε να θυμώσω με τους δημοσιογράφους που είχαν το θράσος να πάρουν συνέντευξη από το πρόσωπο αυτό λίγες μέρες μετά το οικογενειακό δράμα που έζησε και ακόμα εξελίσσεται.

Αναρωτιέμαι πως κάποιος μπορεί την στιγμή που αναγνωρίζει ή έστω κατανοεί τον ψυχισμό κάποιου άνθρωπου που βιώνει αυτό το δράμα να ζητά συνέντευξη από αυτόν/η για να καταφέρει να πάρει λίγη περισσότερη ακροαματικότητα ή να δεχτεί περισσότερα like και views στο διαδίκτυο; Θα μου πείτε αν το πρόσωπο που δίνει την συνέντευξη ήταν δεκτό γιατί να κατηγορήσουμε το δημοσιογράφο; Μα η απάντηση είναι απλή καθώς σε τέτοιες στιγμές ο πόνος, η θλίψη, το αίσθημα της άμυνας οδηγούν τα άτομα αυτά στο να απαντήσουν θετικά σε κάποια συνέντευξη. Ωστόσο άποψη μου είναι οτι εκείνη τη στιγμή το κάθε μέσο και οι άνθρωποι που παράγουν είδηση μέσα από αυτό, πρέπει να υποδείξουν εγκράτεια απέναντι στο «πόλεμο» της ακροαματικότητας και να αφήσουν τα άτομα αυτά στην ησυχία που χρειάζονται.

Το  σκληρό αυτό «παιχνίδι» τα τελευταία χρόνια στα κυπριακά ΜΜΕ το έχουμε δεί σε μεγαλύτερο και ακόμα πιο απάνθρωπο βαθμό με άλλα συμβάντα και διαφορετικά πρόσωπα. Οι δημοσιογράφοι σαν κοράκια να ψάχνουν να βρουν το ανθρώπινο πόνο που δίνει ακροαματικότητα και οι θεατές σε ρόλο κριτών να ορίζουν αμέσως τα γεγονότα σύμφωνα με την άποψη που διαμόρφωσαν λες και όλα είναι τόσο απλά. Η απλοποίηση των γεγονότων με τον τρόπο που παρουσιάζονται πολλές φορές δίνει διαφορετικές διαστάσεις στα γεγονότα με την παρερμηνεία στα στούντιο και στα τηλεοπτικά πλατό να δίνει και να παίρνει.

Ενόψει λοιπόν του μαύρου Ιουλίου, με τις διάφορες μέρες πένθους ελπίζω όσοι διαχειρίζονται την ειδησεογραφία του τόπου να δείξουν τον απαραίτητο σεβασμό ή έστω να προσέξουν πάνω απ όλα την προσωπική τους ηθική δεοντολογία που θα έπρεπε να τους διακατέχει έστω και στο ελάχιστό.  Άλλωστε αγαπητοί συνάδελφοι ο πόνος της ακροαματικότητας που διακατέχει του ανθρώπους των ΜΜΕ θα έπρεπε να ήταν μηδαμινός απέναντι στο ανθρώπινο πόνο την ώρα οποιουδήποτε δράματος. Έτσι τουλάχιστο το αντιλαμβάνομαι εγώ κι ας με πείτε μικρή και άπειρη μπροστά στο σκληρό κόσμο των μέσων ενημέρωσης…