Ήταν το μακρινό 1923, που οι φωτογραφίες της Κοκό Σανέλ να επιστρέφει από κρουαζιέρα στη Μεσόγειο με έντονο μαύρισμα, έκαναν το ηλιοκαμένο δέρμα σύμβολο κοινωνικού κύρους και άλλαξαν τη δυτική αντίληψη για την ηλιοθεραπεία. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, μάλιστα, το «υγιές μαύρισμα» ενθαρρυνόταν ενεργά. Η ηλιοθεραπεία χρησιμοποιούνταν και θεραπευτικά, καθώς η ηλιοθεραπεία ή «ηλιοθεραπευτική αγωγή» εφαρμοζόταν σε σανατόρια για την αντιμετώπιση ασθενειών όπως η ραχίτιδα και η φυματίωση.
