Ζω πλέον 23 χρόνια στη Λευκωσία και κάθε, μα κάθε φορά, που περπατάω στην παλιά πόλη, παρκάρω στο πάρκινγκ-φυλάκιο του “Πολίτη” με τον κατατρυπημένο τοίχο ή περνάω μπροστά από τα τσουβάλια κάποιου οδοφράγματος, συνειδητοποιώ ότι μόλις βγω από τα τείχη της, ξεχνάω το ασήκωτο βάρος που σηκώνει αυτή η πόλη στις πλάτες της.
Τείνουμε να ξεχνάμε γενικά, ίσως από ανάγκη, από άμυνα, ένας μηχανισμός αντιμετώπισης της αδυσώπητης σημερινής πραγματικότητας χωρίς
