Το πολιτικό ζήτημα που ανακύπτει με την περίπτωση της Ειρήνη Χαραλαμπίδου δεν είναι προσωπικό αλλά βαθιά θεσμικό και αποκαλύπτει μια παλιά και γνώριμη παθογένεια της κυπριακής πολιτικής.
Την ευκολία με την οποία κάποιοι υψώνουν τη σημαία της αρχής όταν αφορά τους άλλους και την κατεβάζουν σιωπηρά όταν ο κανόνας αγγίζει τους ίδιους, αφού η ίδια που ψήφισε περιορισμούς θητειών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους δημάρχους, επικαλούμενη την ανάγκη
