Τον θυμάμαι. Και είμαι βέβαιος ότι τον θυμάστε κι εσείς.
Ένα αγοράκι με μεγάλα, θλιμμένα μάτια, δάκρυα στα μάγουλα και εκείνο το βλέμμα που σε ακολουθούσε σχεδόν μέσα στο δωμάτιο. Δεν ξέραμε πώς λεγόταν. Δεν ξέραμε ποιος το ζωγράφισε. Δεν ξέραμε καν αν ήταν πραγματικό παιδί. Ξέραμε μόνο ότι έκλαιγε.
Και ήταν παντού.
Στα σπίτια μας, στα σπίτια συγγενών, σε σαλόνια που άνοιγαν μόνο όταν είχαμε επισκέψεις. Δίπλα στα σεμέν,
