Υπήρχε μια εποχή που το Μουντιάλ δεν το βλέπαμε μόνο στην τηλεόραση.
Το κρατούσαμε στην τσέπη μας.
Κάθε πρωί, κάθε διάλειμμα, κάθε απόγευμα στη γειτονιά.
Το ταξίδι άρχιζε από το περίπτερο.
Με το χαρτζιλίκι σφιγμένο στο χέρι, αγοράζαμε ένα μικρό χάρτινο φακελάκι με κάρτες ποδοσφαιριστών για το άλμπουμ του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η στιγμή που το άνοιγες ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία.
Μήπως είχε μέσα τον Κρόιφ;
Τον Μπεκενμπάουερ;
Τον Κέμπες;
Τον Ρουμινίγκε;
