Τα φύλλα της «Ελευθερίας» του Μαρτίου 1926 δεν είναι απλώς τεκμήρια μιας επετείου αλλά ένα ιδεολογικό εργαστήριο όπου ο ελληνικός λόγος στην Κύπρο επιχειρεί να ορίσει τον εαυτό του. Αν τα διαβάσουμε προσεκτικά, όχι ως μνημεία αλλά ως ζωντανό λόγο, τότε αποκαλύπτουν κάτι πιο ανήσυχο και πιο επίκαιρο.
Στο ποίημα για την 25η Μαρτίου, η «λευτεριά» δεν εμφανίζεται ως αφηρημένη έννοια αλλά ως αισθητηριακή εμπειρία
«γλυκύτατο τραγούδι τραγουδάει
πού τὰ
