Στην παρούσα συγκυρία, όπου οι ευρωπαϊκές κοινωνίες επανεξετάζουν τις στρατηγικές τους προτεραιότητες υπό το φως ενός ρευστού διεθνούς συστήματος, η στάση της Τουρκίας έναντι της Κύπρου, της Ελλάδας, της Ανατολικής Μεσογείου και του ευρύτερου γεωπολιτικού περιβάλλοντος επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο των ευρωπαϊκών και εθνικών προβληματισμών. Με μια Τουρκία που διαρκώς ενισχύει τον αναθεωρητισμό της, και ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει «ειδικές σχέσεις» με την ΕΕ για δικό της όφελος, τίθεται πλέον
