Στην ήπειρο που υπερηφανεύεται για τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου και την ανεξαρτησία των ΜΜΕ, ένας δημοσιογράφος απολύθηκε επειδή… ρώτησε.
Όχι επειδή προσέβαλε, ούτε επειδή παραπληροφόρησε· αλλά επειδή διατύπωσε ένα ερώτημα που θεωρήθηκε «άβολο» για τα ευρωπαϊκά αυτιά.
Ο Ιταλός ρεπόρτερ Γκαμπριέλε Νουντσιάτι, του πρακτορείου Nova, τόλμησε να ρωτήσει στις Βρυξέλλες αν, με το ίδιο σκεπτικό που η ΕΕ θεωρεί ότι η Ρωσία πρέπει να πληρώσει για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, θα πρέπει και το Ισραήλ να αναλάβει την ευθύνη για τα ερείπια της Γάζας. Δύο εβδομάδες αργότερα, απολύθηκε. Το πρακτορείο του θεώρησε την ερώτηση «άτοπη» και «τεχνικά λανθασμένη», λες και η αλήθεια υπόκειται σε διοικητική έγκριση.
Κι έτσι γεννιέται το εύλογο ερώτημα:
Πώς είναι δυνατόν, στο κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να διώκεται ένας δημοσιογράφος επειδή έκανε αυτό ακριβώς που ορίζει το λειτούργημά του; Πώς μπορεί η Ευρώπη να διακηρύσσει την ελευθερία του Τύπου, όταν στην πράξη τιμωρεί όποιον την ασκεί;
Η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Δεν μπορεί να ισχύει μόνο για τις «βολικές» ερωτήσεις. Αν η δημοσιογραφία πάψει να ενοχλεί, παύει να είναι δημοσιογραφία. Η Ευρώπη οφείλει να αποφασίσει τι θέλει να είναι: ένα παράδειγμα ανοιχτού διαλόγου και δημοκρατικής διαφάνειας — ή μια ήπειρος που φοβάται τις λέξεις, τις ερωτήσεις και, τελικά, την ίδια την αλήθεια.
Α.Β.
