Η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει για ακόμη μια φορά πως έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Στο όνομα των «αρχών» και των «αξιών» της, επιλέγει να τιμωρήσει όχι αυτούς που θεωρεί υπεύθυνους για τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά τους ανθρώπους.
Η νέα σκλήρυνση της διαδικασίας έκδοσης ευρωπαϊκής βίζας απέναντι στους Ρώσους πολίτες —με πλήρη έλεγχο των μετακινήσεων, υποχρεωτικές ασφαλίσεις μέσω ξένων τραπεζών και απαίτηση προπληρωμένων κρατήσεων— σε καμία περίπτωση δεν πλήττει τη Μόσχα· πλήττει τους απλούς ανθρώπους, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους, τους τουρίστες.
Είναι βαθιά υποκριτικό να μιλά η Ευρώπη για ελευθερία, όταν τιμωρεί συλλογικά ολόκληρους λαούς για πράξεις που θεωρεί ή ισχυρίζεται ότι ευθύνονται οι κυβερνήσεις. Αυτή η λογική δεν τιμωρεί, ούτε αγγίζει τα κέντρα λήψεως αποφάσεων· απλώς αποκόπτει τους πολίτες από την επαφή με τον δυτικό κόσμο. Η διπλωματία δεν χτίζεται με απαγορεύσεις, αλλά με επικοινωνία.
Κι αν το μέτρο είχε μόνο ηθικές συνέπειες, ίσως να ήταν απλώς λανθασμένο. Όμως έχει και πολύ συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις. Πλήττει τον τουρισμό, μειώνει την κινητικότητα και στερεί έσοδα από ευρωπαϊκές χώρες που εξαρτώνται από τους επισκέπτες. Επιπλέον, ωθεί τους Ρώσους πολίτες να στραφούν σε άλλους προορισμούς, όπως η Τουρκία και —δυστυχώς— οι κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, όπου το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν εφαρμόζεται. Έτσι, τα χρήματα που θα κατευθύνονταν στις νόμιμες τουριστικές υποδομές της Κυπριακής Δημοκρατίας, καταλήγουν να ενισχύουν την τουρκική οικονομία και ένα παράνομο καθεστώς, εις βάρος των δικών μας εθνικών και οικονομικών συμφερόντων.
Με άλλα λόγια, πυροβολούμε τα πόδια μας — και το κάνουμε με θρησκευτική ευλάβεια, βαφτίζοντας την αυτοϋπονόμευσή μας «πολιτική αρχών».
Α.Β
