Στην πρώτη είδηση ο Νικός Χριστοδουλίδης, τονίζοντας την κάθε του λέξη, επαναλαμβάνει φορτικά ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι έτοιμη να συνεχίσει τις συνομιλίες από κει που έμειναν στο Γκραντς Μοντανά.
Στην αμέσως επόμενη είδηση, ο Υπουργός Άμυνας κορδώνει περήφανος ακούγοντας τον νεοσύλλεκτο μαυροσκούφη να δηλώνει γεμάτος έπαρση ότι ζει κι αναπνέει για τη στιγμή που «θα οδηγήσει πρώτος το τανκς του στα κατεχόμενα εδάφη μας και να τοποθετήσει στην απελευθερωμένη γη τα σύμβολα του έθνους μας»!
Θα μου πείτε που είναι το κακό; Δεν άκουσες που λεν πως «αν θες ειρήνη, προετοιμάζεσαι για πόλεμο"; Αυτό θα μπορούσε να είναι μια λογικοφανής εξήγηση, αν το ρητορικό ξέσπασμα του δεκαοκτάχρονου στρατιώτη δεν συνοδευόταν και με μια σειρά από παρόμοιες τοποθετήσεις. Θυμηθείτε απλώς τον Προκαθήμενο όταν ευχόταν να «συνεχίσουμε να ενισχύουμε την Εθνική Φρουρά ώστε να προχωρήσουμε στην απελευθέρωση του τόπου»!
Και προφανώς ο Γεώργιος δεν είναι ο μόνος που έχει αυτήν την άποψη. Απλώς ο Αρχιεπίσκοπος, όπως λέμε στην Κύπρο «μολόησε το κόζιν».
Τις ίδιες απόψεις συμμερίζεται και μια σημαντική μερίδα των αξιωματικών της ΕΦ - αλήθεια ποιος ετοίμασε ή ενέκρινε την γραπτή παρέμβαση του μαυροσκούφη; - αλλά και αρκετοί πολιτικοί, πολιτειακοί παράγοντες και δημοσιογράφοι. Γι’ αυτούς πρωτεύον δεν είναι η ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης της Κύπρου, αλλά η προετοιμασία της ΕΦ για δυναμική απελευθέρωση των κατεχομένων.
Αιθεροβάμονες, μαξιμαλιστες, ανόητοι; Το σίγουρο πάντως είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια επιλογή χωρίς λογική. Και όσες φορές η αμετροέπεια κι ο τυφλός φανατισμός υπερίσχυσαν της λογικής, τα αποτελέσματα για τον τόπο ήταν τραγικά. Αρκεί απλώς να ρίξουμε μια ματιά στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου…
Ω
