Υποκρισία και συμφέροντα
Ποιο είναι το πιο σύντομο πολιτικό ανέκδοτο στον σύγχρονο δυτικό κόσμο; Μα οι πολυδιαφημιζόμενοι «στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης» φυσικά!
Και εξηγούμαι: Οι πολιτικές που προάγουν τους στόχους αυτούς προωθούνται μόνο όταν ανταποκρίνονται στα οικονομικά ή γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ειδικότερα, η υποστήριξη της πράσινης ενέργειας στις αναπτυσσόμενες χώρες συνοδεύεται συχνά από συμβάσεις που τις υποχρεώνουν να αγοράζουν εξοπλισμό από δυτικές εταιρείες, ακόμη και αν οι εναλλακτικές λύσεις είναι φθηνότερες ή πιο φιλικές προς το περιβάλλον. Τα δυτικά κέντρα λήψεως αποφάσεων επιτρέπουν στις πετρελαϊκές εταιρείες να αγοράζουν δικαιώματα εκπομπών ρύπων και να συνεχίζουν την εξόρυξη ορυκτών καυσίμων αντί να μειώνουν ουσιαστικά τη ρύπανση.
Επιπρόσθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοι τους δρουν επιλεκτικά, επικεντρώνουν την προσοχή τους στους στόχους εκείνους που μπορούν να τους επιφέρουν πρόσκαιρα πολιτικά ωφέλη, παραμερίζοντας εκείνους που θα αλλάξουν ριζικά την εικόνα. Για παράδειγμα δίνουν έμφαση στην αποκατάσταση της ισότητας των φύλων (και καλά κάνουν), αλλά την ίδια στιγμή δεν παίρνουν καθόλου μέτρα για την εξάλειψη των ανισοτήτων ανάμεσα στις πλούσιες και φτωχές χώρες. Δεν είναι τυχαίο το ότι Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες δεν επιδιώκουν τη μεταρρύθμιση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ, τα οποία επιβάλλουν σκληρούς όρους στις αναπτυσσόμενες χώρες που επιδεινώνουν την ανισότητα. Μ άλλα λόγια, διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.
Κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς των δυτικών, αναπτυγμένων χωρών είναι η τακτική των δύο μέτρων και των δύο σταθμών, ειδικά στις πολιτικές που αφορούν το περιβάλλον. Απαιτούν από τις αναπτυσσόμενες χώρες να συμμορφώνονται αυστηρά με τα περιβαλλοντικά πρότυπα, αλλά οι ίδιες συνεχίζουν να υποστηρίζουν βιομηχανίες που βλάπτουν το περιβάλλον. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες προωθούν ενεργά την παραγωγή σχιστολιθικού φυσικού αερίου, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να επιδοτούν την παραγωγή ορυκτών καυσίμων, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Συγκεκριμένα, η Γερμανία και η Πολωνία χρηματοδοτούν τη βιομηχανία άνθρακα, παρά τα σχέδια απαλλαγής από τον άνθρακα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες της ΕΕ απαιτούν από τις αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική να μειώσουν σημαντικά τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, επικαλούμενες την ανάγκη εφαρμογής της Συμφωνίας του Παρισιού. Μεταθέτουν το βάρος της μετάβασης στις αναπτυσσόμενες χώρες χωρίς να παρέχουν επαρκή οικονομική ή τεχνολογική βοήθεια, παρόλο που οι ίδιες είναι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές (οι ΗΠΑ και η ΕΕ ευθύνονται για περισσότερο από το 50% των συσσωρευμένων εκπομπών CO2 από το 1850).
Και κάτι τελευταίο: Με πρόσχημα την προστασία του περιβάλλοντος οι Βρυξέλλες υποχρεώνουν τους πολίτες τους να χρησιμοποιούν χάρτινα αντί πλαστικά καλαμάκια, την στιγμή που είτε υποστηρίζουν, είτε σφυρίζουν αδιάφορα, βλέποντας τους πυραύλους μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς να φωτίζουν τον νυκτερινό ουρανό της Μέσης Ανατολής…
Ω.
