Μια τεράστια ταμπέλα γράφει: «Όχι στον γάμο και στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Πρώτα η Κύπρος.»
Μην ανησυχείτε: στην Κύπρο υπάρχει νομοθεσία για υποχρεωτική ΕΤΗΣΙΑ σεξουαλική αγωγή (αν και παραμένει άγνωστο ποιους συμβουλεύτηκαν οι βουλευτές/τριές μας για την ετήσια συχνότητα ως απαραίτητη). Φαίνεται να υπάρχει η πεποίθηση ότι το σχολείο μπορεί να διορθώσει τα πάντα δια μέσου των ετήσιων, δαπανηρών διδασκαλιών. Ότι μπορεί να προωθήσει την «αποδοχή της διαφορετικότητας», έναν όρο που, λανθασμένα αρκετές φορές, καταλήγει να χωρίζει τον κόσμο σε «κανονικούς» και «μη κανονικούς», και αντίστοιχα τις οικογένειες.
Δεν θα σταθώ εδώ στο αν συμφωνώ ή διαφωνώ με το περιεχόμενο της πινακίδας. Το ερώτημα είναι άλλο: συμβάλλει μια τέτοια δημόσια τοποθέτηση στην πολυπόθητη αποδοχή; Ή, αντίθετα, ενισχύει τον διαχωρισμό ανάμεσα στο «κανονικό» και το «μη κανονικό»;
Αγαπητό ΕΛΑΜ, στα σχολεία μας φοιτούν παιδιά που μεγαλώνουν σε διαφορετικές οικογένειες. Οικογένειες που δεν πρέπει να ορίζονται από τίποτα άλλο πέρα από ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον γεμάτο αγάπη. Αυτές οι οικογένειες μπορεί να περιλαμβάνουν μια γιαγιά ή έναν παππού, μια χήρα μητέρα ή δύο άντρες, δύο γυναίκες, έναν ιερέα πατέρα ή γονείς με οποιοδήποτε επάγγελμα, υπόβαθρο, αναπηρία ή οποιεσδήποτε απόψεις.
Τα παιδιά αυτά υπάρχουν. Και, καθώς πηγαίνουν στο σχολείο τους, βλέπουν τέτοιες ταμπέλες και αναρωτιούνται αν είναι αποδεκτά ή όχι. Το ίδιο αναρωτιούνται και παιδιά που μεγαλώνουν σε αυτό που κοινωνικά θεωρείται «κανονική» οικογένεια, αλλά έχουν φίλους, συμμαθητές, συγγενείς, νονούς ή γείτονες που ανήκουν στις «μη κανονικές» κατηγορίες τις οποίες στοχοποιεί η ταμπέλα. Ακόμα και παιδιά με γονείς/κηδεμόνες που συμμερίζονται τέτοιες απόψεις μπορεί να αισθανθούν ότι και τα ίδια τοποθετούνται μέσα σε έναν δημόσιο διαχωρισμό «κανονικότητας» και «μη κανονικότητας». Όταν ο δημόσιος λόγος χωρίζει τους ανθρώπους σε «κανονικούς» και «μη κανονικούς», τελικά κανένα παιδί δεν μένει πραγματικά έξω από αυτή τη διαδικασία κατηγοριοποίησης. Δεν είναι μόνο το μάθημα στο σχολείο που καθορίζει αυτό το αίσθημα. Είναι το ευρύτερο πλαίσιο, ο δημόσιος λόγος, τα μηνύματα που λαμβάνουν καθημερινά.
Οι πολιτικές θέσεις μπορούν και πρέπει να συζητούνται στο πλαίσιο του θεσμικού διαλόγου. Όμως είναι απαραίτητο να υπάρχει και ευαισθησία. Διότι πίσω από τις δηλώσεις που γίνονται ταμπέλες για προεκλογικούς λόγους υπάρχουν παιδιά. Και αυτά τα παιδιά δεν πρέπει να μετατρέπονται σε εργαλεία πολιτικής αντιπαράθεσης, ούτε σε μέσα για την προσέλκυση ψήφων.
Αγαπητό ΕΛΑΜ, η προστασία που επιδιώκουμε για κάθε παιδί που ανήκει σε μειοψηφία προστατεύει και τα παιδιά της πλειοψηφίας. Για να έχουμε ένα πραγματικά συμπεριληπτικό σχολείο, χρειάζεται να προστατεύονται όλα τα παιδιά, ώστε να νιώθουν μαθητές και μαθήτριες χωρίς επιπρόσθετους διαχωρισμούς «κανονικότητας».
Έχουμε όλοι ευθύνη να τα προστατεύσουμε.
- Δρ. Σούλα Ιωάννου
- (Αγωγή Υγείας)
