Λίγο τα αμπελοπούλια, μετά το κομμωτήριο, ύστερα το ξέσπασμα Χάσικου που δήλωνε ότι δεν παίρνει πολλά ως υπουργός (προσεύχομαι για τον καημενούλη), και στο τέρμα ο Θεμιστοκλέους μετά από το ρόλο Σούμαχερ να φωνάζει πάνω σε μια κόντρα «βλάκα» στη βουλή πείστηκα ότι το πολιτικό δράμα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια παίζεται στους καλύτερους κινηματογράφους με sold out.
Το δράμα λοιπόν αυτό ξεπουλά σε θεατές όχι γιατί αξίζει την ανταπόκριση του κόσμου αλλά επειδή επιβεβαιώνει την κυρίαρχη ιδεολογία «όλοι φταίνε, όλοι είναι το ίδιο» που πολλοί έσπειραν τα προηγούμενα χρόνια αγνοώντας την μεγέθυνση του προβλήματος στο μέλλον. Ενώ συμπερασματικά η μη επιβολή ποινών από τον κομματικό τους χώρο φανερώνει ίσως την επικοινωνιακή τακτική του «η κακή διαφήμιση στο τέλος είναι διαφήμιση» καθώς αστράφτουν ξανά σε ψηφοδέλτια οι περισσότεροι, αφήνοντας πίσω νεαρούς συνυποψήφιους να μιλούν για την δύναμη του νέου στη πολιτική πετώντας απλά αυγά στον τοίχο.
H κοινωνία μας δε, ως παχύδερμη πλέον, δεν ασχολείται με την πολιτική εκτός κι αν γίνει κάτι τόσο «πιασάρικο» και παίξει ως τρολιά στο facebook με τους νέους να είναι ακόμα πιο αδιάφοροι χωρίς να μπαίνουν ούτε καν σε αυτό το παιχνίδι. Παρόλα αυτά η ανάγκη της κοινωνίας να κλείνει τα αυτιά σε όλους, προέρχεται μάλλον από την προσπάθεια να ζήσουμε την τρομακτική καθημερινότητα της “επιτυχημένης” μας εξόδου από το μνημόνιο και την οργή απέναντι από τους πολιτικούς με λιγότερο θυμό. Άλλωστε όταν κάποιος ζει με πολύ λίγα, δουλεύει με σπαστά ωράρια και πρέπει να λέει ευχαριστώ γιατί έχει δουλειά ενώ ο δίπλα του δεν έχει τίποτα ποσώς θα τον ενδιαφέρει η χυδαιότητα εντός των βουλευτικών εδράνων ενός ή μια μερίδας πολιτικών.
Ενόψει όμως βουλευτικών εκλογών με τις διαφημίσεις των πολιτικών απ’ όλους τους χώρους (κάποιοι ευτυχώς δεν διαφημίζονται ατομικά) να μας κατακλύζουν στο δρόμο, στην τηλεόραση, στα newsfeeds πρέπει να αντιληφθούμε πως κάποιοι είτε το θέλουμε είτε όχι θα εκλεγούν. Η αποχή δεν είναι λύση αλλά συγκάλυψη του δράματος. Γιατί άλλωστε ένας νέος με πτυχία, προσόντα και χαρακτήρα να απέχει και να μην μπορεί να διαλέξει αυτό που του ταιριάζει την ώρα που και αυτός έχει επιλεγεί για τόσα πράγματα στην ζωή του; Ας επιλέξουμε ποιοι θα παίζουν με τις ζωές μας, αφήνοντας όσους έπαιξαν στο προηγούμενο τσίρκο εκτός. Γιατί η κατρακύλα δεν μπορεί να έχει συνέχεια.
ΥΣ: Θα ήθελα να έγραφα πολλά περισσότερα, αλλά ίσως η εποχή μας δεν σηκώνει άλλα άρθρα, status και διαλόγους, παρά δράση. Έχουμε μια ζωή να κερδίσουμε σε ένα χαμένο αιώνα…
Γράφει: Χριστιάνα Μανώλη
